Het karakter, het uiterlijk en de verzorging van de Duitse herder

De geschiedenis van dit hondenras

Dit hondenras is een van de meest voorkomende hondenrassen en in veel landen ook het meest populaire hondenras. Een oud hondenras is het echter niet. Aan het einde van de 19e eeuw besloot kapitein Max Emile Frederic von Stephanitz om een nieuw herdershondenras te scheppen uit alle herdershondenrassen die er op dat moment in Duitsland bestonden. Op 22 april 1899 koos de kapitein één hond uit alle soorten herdershonden. Deze hond, die de naam Hector Linksrhein droeg, werd de allereerste Duitse herder genoemd.

De uiterlijke kenmerken

De herdershond is een sterke, gespierde hond met een wolfachtig uiterlijk. De Duitse herder grootte is afhankelijk van het geslacht: reuen hebben gemiddeld een schofthoogte van 60 à 65 centimeter, teven een schofthoogte van 55 à 60 centimeter. Dit hondenras kan twee soorten vacht hebben: ofwel een vacht met kort, stevig, goed aangesloten haar (stokhaar), ofwel een vacht met langer, zachter en minder aangesloten haar (langstokhaar). De toegestane vachtkleuren zijn wolfsgrauw, eenkleurig zwart of zwart met een (rood)bruine, gele of hel grauwe aftekening. Er bestaat dus officieel wel een herdershond zwarte Duitse herder, maar bijvoorbeeld geen witte Duitse herder.

De karaktertrekken

Het Duitse herder karakter is erg indrukwekkend. Zo zijn deze honden bijvoorbeeld ontzettend intelligent. Ze hebben dan ook veel mentale uitdaging nodig. Het is daarom raadzaam om veel spelletjes met deze honden te spelen en ze regelmatig nieuwe trucjes te leren. Dit hondenras is daarnaast erg trouw en gehoorzaam - mits de hond in kwestie goed getraind wordt uiteraard! Om die reden worden deze honden dan ook vaak ingezet als hulp-, politie- of reddingshond, maar bijvoorbeeld ook als acteur.

Een Duitse herder puppy is snel onder de indruk van nieuwe omgevingen, voorwerpen, dieren en mensen. Het is dan ook belangrijk om Duitse herder pups op een rustige manier kennis te laten maken met nieuwe dingen. Hiermee voorkom je dat de hond op latere leeftijd zal blaffen of uitvallen naar (onbekende) personen of dieren.

De duitse herder

Mens en dier

Herdershonden zijn sociaal en aanhankelijk. Deze honden vinden het leuk om met hun baasje(s) samen te werken en samen tijd door te brengen. Ze kunnen goed overweg met kinderen van hun eigen gezin, maar kunnen wel eens uitvallen tegen andere kinderen, bijvoorbeeld wanneer deze wild bewegen of spelen. Dit komt doordat de herdershond erg beschermend is tegenover zijn gezin: als deze hond denkt dat er gevaar dreigt, wil hij zijn baasje(s) graag zo goed mogelijk verdedigen.

De gezondheid

Het gemiddelde Duitse herder gewicht is voor een volwassen hond 30 tot 40 kilogram (voor een reu) of 22 tot 32 kilogram (voor een teef). Dit hondenras is goed gespierd en erg actief. Dit vergt veel van de gewrichten van deze honden. Het is dan ook belangrijk om de gewrichten door middel van voeding te ondersteunen.

De voeding

De Duitse herder hond heeft een relatief gevoelige spijsvertering. Het is daarom belangrijk om te kiezen voor voer van een goede kwaliteit en om de hond na het eten minstens twee uur te laten rusten. Ook het immuunsysteem van dit hondenras is aan de gevoelige kant. Dit komt doordat dit hondenras vergeleken met andere rassen weinig Immunoglobuline A (IgA) bezit. Gespecialiseerde voeding kan de IgA-aanmaak versterken.

De hygiëne

De herdershond verhaart relatief veel. Om die reden moet deze hond regelmatig worden geborsteld en/of gekamt. Ook het gebit van de herdershond heeft de nodige verzorging nodig. Om tandproblemen te voorkomen, is het belangrijk om het gebit van je hond minstens eenmaal per week te poetsen. Hiervoor gebruik je speciale hondentandpasta.