Sheltie: lieve en behulpzame gezelschapshond

Geschiedenis

De Sheltie hond is afkomstig van de Shetland eilanden en werd voornamelijk ingezet als veedrijver. Daarom wordt hij ook wel de Shetland Sheepdog genoemd. De kleine en sterke hond werd vooral ingezet bij allerlei klusjes op de boerderij.

De hond is ontstaan uit een kruising met de Collie, de Groenlandse hond en de King Charles-spaniël. Sinds 1914 is het ras officieel erkend.

Uiterlijke kenmerken

De Sheltie grootte ligt bij een rui op 37 centimeter en bij een teef op 35,5 centimeter. Het Sheltie gewicht ligt tussen de 6 en 9,5 kilo.

De langharige hond is er in verschillende vachtkleuren: sable, driekleurig-tricolour, blue merle, zwart-wit en bi-blue.

De ogen zijn donkerbruin, behalve bij de blue merle hond, dan mogen de ogen ook blauw zijn.

Sheltie

Sheltie karakter

Sheltie pups zijn al vanaf jonge leeftijd actief en vinden het heerlijk om te bewegen en te spelen. Het zijn zeer sociale dieren die zichzelf ook zien als volwaardig gezinslid. Hij is intelligent, gehoorzaam en vrolijk. Verder heeft de hond een groot uithoudingsvermogen en is hij soms wat argwanend of verlegen naar vreemden. De Sheltie is gemakkelijk op te voeden, maar heeft een sterke eigen wil. Daarom is een consequente, maar liefdevolle opvoeding noodzakelijk.

Mens en dier

Dit ras vindt het heerlijk om te spelen en is dankzij het lieve karakter een aanwinst voor een gezin met kinderen. Hij is zelfstandig aangelegd, maar is ook uitermate sociaal. Het is daarom een ideale kameraad voor zowel mensen als dieren, mits hij zijn socialisatie op goede wijze heeft doorlopen.

Gezondheid en voeding

Shelties hebben voldoende beweging nodig om hun energie kwijt te kunnen, maar ook goede voeding draagt bij aan zijn vitaliteit. Dit hondenras is gevoelig voor heupdysplasie en verschillende oogproblemen. Let hier op en ga bij eventuele symptomen die hierop wijzen langs bij een dierenarts.

Hygiëne

De Sheltie-hond is gemakkelijk te trainen en heeft beperkte vachtverzorging nodig. Hij vindt het altijd fijn om geborsteld of gekamd te worden. Houd ook de kwaliteit van het gebit in de gaten en breng daarom regelmatig een bezoek aan de dierenarts.